Menu
  1. Αρχική
  2. ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
  3. ΑΡΘΡΑ & ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
  4. ΤΕΧΝΙΚΕΣ
  5. ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ
  6. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
    1. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ - ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ
    2. ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ
    3. ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ / E-SHOP
  7. ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ
  8. ΘΕΜΑΤΑ
  9. ΝΕΑ
  10. VIDEOS
Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Περιοδικό Βυθός : Νέο Τεύχος

Διαβάστε το νέο τεύχος του αγαπημένου σας περιοδικού.

Νο 295_D3

Ζούμε είναι η αλήθεια μια εποχή που ουσιαστικά το ψάρεμα έχει ακυρωθεί και μόνο το ότι αυτό γίνεται βδομάδα βδομάδα σου δίνει την αίσθηση του προσωρινού μέτρου. Άραγε πως θα είναι το μέλλον και τι καινούρια μέτρα ετοιμάζονται, κανείς δεν ξέρει...

Μέσα σε αυτά τα προβλήματα, βγήκε στον αέρα και το τρίτο ψηφιακό τεύχος το ΒΥΘΟΥ. Καταλαβαίνετε ότι χωρίς να μπορείς να πας στην θάλασσα, λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις και κυριώς να αναβιώσεις ιστορίες και γεγονότα που έγιναν στο παρελθόν.

Διαβάστε το πρώτο άρθρο του Μαργαρίτη Μπρούμπη "ξαφνικά μικρά λευκά στίγματα διαταράσσουν την χρωματική μονοτονίατα του μπλε..."

Το ψάρεμα του Γιάννη Δωρόπουλου "το μεγάλο ψάρι, που είναι και ο στόχος μου, με αντιλαμβάνεται και σηκώνεται ελάχιστα από τον βυθό και στρίβει"

Διάβάστε το δεύτερο μέρος του άρθρου τουν θρυλικού ροφοκυνηγού Μανώλη Φωτιάδη από την Κρήτη.

Την πρώτη συναγρίδα του Νίκου Καμπάνη, τον μεγάλο λύκο του Γιώργου Μητσόπουλου και πολλά άλλα θέματα.

* Στο τέλος κάθε άρθρου, υπάρχει το κουμπί ΚΟΙΝΗ ΧΡΗΣΗ, που μπορείτε να προωθήσετε το άρθρο με διάφορους τρόπους στο διαδίκτυο.

Λήδα Βαρβέρη 


ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ, Η σπηλιά με τους ροφούς.

Του Νίκου Σταυρόπουλου (ΑΡΧΕΙΟ ΒΥΘΟΣ, Τεύχος 117, ΦΕΒ 2002)

  • Αρθρογράφος: Natex Media
  • Αριθμός προβολών: 1256
  • 0 Σχόλια
ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ, Η σπηλιά με τους ροφούς.

Υπήρχε μια μεγάλη, τεράστια θα έλεγα σπηλιά, όπου στο βάθος της οι ροφοί ήταν ο ένας δίπλα στον άλλον σαν σαρδέλες σε κονσέρβα. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε φακούς ούτε πολύ δυνατά όπλα. Τους βλέπαμε να μπαίνουν στο μεγάλο άνοιγμα ο ένας μετά τον άλλον σίγουροι για το θαλάμι τους, χωρίς εμείς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Έτσι επινόησα τον παρακάτω τρόπο για να τους πιάσουμε. Κατεβαίνω πρώτος εγώ με το όπλο. Ακολουθούσε ένας δεύτερος κυνηγός και μετά από λίγο ένας τρίτος. Έμπαινα μέσα στη σπηλιά και ο δεύτερος έπιανε τα πόδια μου από τα πτερύγια.

Προχωρούσαμε μαζί βαθύτερα στην σπηλιά - το φως από το μεγάλο άνοιγμα ήταν αρκετό - και ο τρίτος έπιανε τα πτερύγια του δεύτερου. Έριχνα προσεκτικά μιας και έπρεπε με την πεντάαινα να σκοτώσω αμέσως ψάρια 15 έως 20 kg το καθένα και έκανα με τα πόδια μου μία χαρακτηριστική κίνηση - σημάδι για τον δεύτερο και αυτός το ίδιο για τον τρίτο. Ο τελευταίος τραβούσε τον δεύτερο και αυτός εμένα.

Αυτό γινόταν γιατί όσο πήγαινε η τρύπα στένευε, χωρίς να αφήνει περιθώρια ελιγμών γι’αυτόν που είχε χωθεί μέσα-μέσα και για να μην θολώσει με άτσαλες κίνησης. Έτσι βγάλαμε εκείνη τη μέρα πολλά και μεγάλα ψάρια από το ίδιο θαλάμι.

ΚατηγορίαΙΣΤΟΡΙΑ - ΑΡΧΕΙΟ
Print
Back To Top